Oszustwo podatkowe – co to jest i co za nie grozi

Jak zaskarżyć indywidualną interpretację podatkową?
24 kwietnia 2019
Pokaż wszystkie

Uchylanie się od płacenia podatków to nic innego jak oszustwo podatkowe, a zatem dopuszczając się takiego czynu liczyć się należy z poniesieniem określonej sankcji karnej. Wskazany czyn zagrożony jest bowiem karą przez Kodeks karny skarbowy, ustawa różnicuje jednakże ewentualny wymiar kary w zależności od kwoty podatku narażonego na uszczuplenie.

Zgodnie zatem z powyżej wskazanymi przepisami, podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych albo karze pozbawienia wolności, albo obu tym karom łącznie.

Jeżeli jednak kwota podatku narażonego na uszczuplenie jest małej wartości, wówczas podatnik dopuszczający się przynajmniej jednego ze wskazanych w poprzednim zdaniu czynu, podlega karze grzywny do 720 stawek dziennych, a jeżeli kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu, sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

Sprawcą przestępstwa skarbowego polegającego na oszustwie podatkowym może być zatem tylko podatnik, który składając organowi podatkowemu, innemu uprawnionemu organowi lub płatnikowi deklarację lub oświadczenie, podaje nieprawdę lub zataja prawdę albo nie dopełnia obowiązku zawiadomienia o zmianie objętych nimi danych, przez co naraża podatek na uszczuplenie.

Wskazany czyn stanowi przestępstwo indywidualne, a ponadto, może zostać popełnione tylko umyślnie, czyli sprawca takiego przestępstwa musiał mieć zamiar jego popełnienia, to jest chciał go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godził.

W wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r. wydanym przez Sąd Apelacyjny w Katowicach możemy natomiast przeczytać, że „ Nie jest istotnym, czy podatnik otrzymywał faktycznie towar w ilościach określonych w fakturach, lecz czy faktury te odzwierciedlają rzeczywisty obrót towarowy pod względem podmiotowo-przedmiotowym, tzn. czy to wystawcy tych faktur byli faktycznymi dostawcami tegoż towaru. Prawo podatnika dokonującego takich transakcji do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej nie może również ucierpieć wskutek tego, że w łańcuchu dostaw, którego część stanowią owe transakcje – o czym podatnik ten nie wie lub nie może wiedzieć – inna transakcja, wcześniejsza lub późniejsza w stosunku do tej, która została dokonana przez niego, stanowi oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej. W obliczu prezentowanego orzecznictwa prawnopodatkowego kategorycznie należy stwierdzić, że będąca jej pochodną odpowiedzialność karnoskarbowa podatnika rozliczającego z fiskusem z art. 56 KKS (przestępstwo oszustwa) wymaga po jego stronie umyślności. Stąd, w razie firmanctwa występującego po stronie sprzedawcy towarów lub usług zobrazowanych w fakturach VAT, odpowiedzialność nabywcy za czyn z art. 56 KKS wymaga udowodnienia mu umyślności w działaniu.”

Omawiając przestępstwo oszustwa nie sposób również zwrócić uwagę na specyficzny termin przedawnienia tego przestępstwa.

Otóż, zgodnie z art. 44 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego, karalność przestępstwa skarbowego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat 5, gdy czyn stanowi przestępstwo skarbowe zagrożone karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat.

Karalność przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej ustaje także wówczas, gdy nastąpiło przedawnienie tej należności.

Kolejny paragraf powołanego przepisu modyfikuje jednak wskazany powyżej moment rozpoczęcia biegu przedawnienia, wskazując, iż bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego polegającego na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej rozpoczyna się z końcem roku, w którym upłynął termin płatności tej należności, jeżeli natomiast sprawca przestępstwa skarbowego dopuścił się uszczuplenia lub narażenia na uszczuplenie należności celnej, bieg jego przedawnienia rozpoczyna się z dniem, w którym powstał dług celny, a jeżeli nie jest możliwe określenie dnia powstania długu celnego, bieg przedawnienia przestępstwa skarbowego rozpoczyna się z dniem najwcześniejszym, w którym istnienie długu celnego zostało ustalone.

Powyższe oznacza zatem, że w przypadku przestępstw polegających na uszczupleniu lub narażeniu na uszczuplenie należności publicznoprawnej, bieg terminu przedawnienia karalności liczy się nie od czasu popełnienia przestępstwa, ale od końca roku, w którym upłynął termin płatności tej należności.

Komentarze są wyłączone.